Ideologia syjonistyczna nigdy nie była zwartym programem polityczno – społecznym. Od początku syjonizm był silnie zróżnicowany i skonfliktowany wewnętrznie. Jest on bowiem luźnym związkiem różnorodnych frakcji politycznych, poczynając od tych o charakterze socjalistycznym, poprzez ugrupowania nacjonalistyczne, a na fundamentalistycznych i ortodoksyjnych skończywszy. Możemy, zatem wyróżnić kilka głównych nurtów syjonizmu:

1. Syjonizm liberalny skupiał się na twierdzeniu, że do powstania państwa żydowskiego można doprowadzić poprzez lobbowanie pośród najsilniejszych państw europejskich i wpływowych kręgów społecznych;
2. Syjonizm socjalistyczny oparty na zasadach socjalistycznych, propagował utworzenie świeckiego państwa, tworzenie kibuców oraz używanie języka hebrajskiego. Przedstawicielami tego nurtu był m.in. Dawid Ben Gurion oraz członkowie Partii Pracy („Awoda”);
3. Syjonizm religijny posiadał charakter mesjanistyczny i wykorzystywał świeckie wartości syjonizmu w celu stworzenia Państwa Izraela. Jego liderem był rabin Abraham Isaac Kook. Przejawem syjonizmu religijnego nadal jest niechęć do oddania Zachodniego Brzegu Jordanu oraz zawiązania jakichkolwiek porozumień z Palestyńczykami. Poglądy syjonizmu religijnego reprezentowały takie ugrupowania jak Kach czy Gusz Eminium;
4. Syjonizm rewizjonistyczny miał charakter prawicowy. Jego przywódcą był Zeew Żabotyński, który założył partię Sojuszu Rewizjonistycznych Syjonistów (Hatzohar). Jego przedstawiciele popierają rozwój osadnictwa na obu brzegach Jordanu. Syjonizm rewizjonistyczny był podstawą programową Irgunu i Herutu (aktualnie Likud).

Ideologia syjonistyczna była źródłem powstania i rozwoju żydowskich ugrupowań terrorystycznych. Utworzenie państwa Izraela zakończyło okres terroryzmu świeckich żydowskich organizacji nacjonalistycznych (Irgun, Lehi), rozpoczynając działalność fundamentalistycznych ugrupowań żydowskich.

Żydowskie organizacje terrorystyczne, które powstały na przełomie lat 60. i 70., a których rozkwit działalności przypada na lata 80. i 90. XX wieku, mimo iż porównują się do żydowskich organizacji ekstremistycznych walczących za czasów mandatu brytyjskiego, działają na zupełniej odmiennej podstawie ideologicznej. Podłożem działań Irgunu i Gangu Sterna był nacjonalizm państwowy, niezwiązany z kwestiami religijnymi. Fundamentem działalności najważniejszych żydowskich organizacji terrorystycznych, czyli Kach i Gusz Emunim był fanatyzm religijny. Celem syjonistycznego mesjanizmu tych ugrupowań było powiększenie terytorium Państwa Izraela i pozbycie się arabskich mieszkańców z tych terenów.

Fakt, że syjonizm stał się niezwykle popularny wśród społeczności żydowskiej na całym świecie nie oznacza jednak, że wszyscy Żydzi go popierali. Wśród przeciwników syjonistów znajdowali się głównie religijni ortodoksi, lewicowi rewolucjoniści, duża część inteligencji rosyjskiego pochodzenia oraz sami Żydzi zamieszkujący w tamtym czasie obszary Palestyny, którzy obawiali się zakłócenia przez nowoprzybyłych emigrantów dotychczasowego stylu życia.

Zdecydowana większość obywateli Państwa Izraela akceptuje jego istnienie, korzystając z przywilejów demokratycznych. Są jednak grupy, które państwa izraelskiego w istniejącej formie zaakceptować nie chcą. Grupą najbardziej przeciwną istnieniu Państwa Izraela jest ultraortodoksyjna, antysyjonistyczna grupa Haredim, która zorganizowana jest wokół organizacji Naturei Karta („Strażnicy Miasta”). Antysyjonistyczni, ortodoksyjni Żydzi zorientowani wokół Neturei Karta nie uznają Państwa Izraela i traktują je jako bałwochwalstwo i fałszywy wyraz mesjanizmu. Odrzucają państwo izraelskie z powodu jego pochodzenia – od Żydów, nie od Boga. Nie uznają oni również suwerennej władzy państwowej, równocześnie odrzucając świecki wymiar sprawiedliwości. Najbardziej konserwatywni członkowie tej organizacji odmawiają przyjęcia dowodu tożsamości oraz nie głosują w wyborach samorządowych i państwowych. Ponadto, jeszcze kilka lat temu członkowie Naturei Karta wspierali finansowo Organizację Wyzwolenia Palestyny a ich konsekwentna odmowa pełnienia służby wojskowej osłabić może w przyszłości Izraelskie Siły Zbrojne (Israeli Defence Forces, IDF, Cehal), zwłaszcza, że stanowią oni coraz większą część społeczeństwa izraelskiego.

Obecnie jednak zanika podział na syjonistów i antysyjonistów. Większość partii politycznych zasiadających w Knesecie ma charakter syjonistyczny a grupowania przeciwne syjonizmowi (np. Moked, Rakah) zakończyły swoją działalność już w latach 70. Ugrupowania polityczne cieszące się największą popularnością wśród społeczeństwa izraelskiego są partiami syjonistycznymi. Miejsce konfliktu na linii syjonizm – antysyjonizm zajmuje obecnie spór pomiędzy narodowymi liberałami a grupami ortodoksyjnymi.

Powstanie państwa izraelskiego implikowało radykalne zmiany w stosunkach międzynarodowych. Od tego momentu ideologia syjonistyczna ulegała reinterpretacji. Stała się ona ideologią państwową, u której podstaw leży rozwój społeczno – gospodarczy, współpraca z diasporą żydowską, chęć umocnienia pozycji Izraela w regionie i zapewnienia bezpieczeństwa jego obywatelom.

Ruch syjonistyczny nadal kształtuje politykę bezpieczeństwa Państwa Izraela. Koncepcja bezpieczeństwa głoszona przez Dawida Ben – Guriona, pierwszego premiera Izraela jest nadal aktualna. Bezpieczeństwo oznacza dla Izraelczyków zasiedlanie i zaludnianie przestrzeni „Erec Izrael”, rozproszenie populacji żydowskiej, rozwój rolnictwa i przemysłu oraz dążenie Izraela do stania się regionalną potęgą. Aktywność ruchu syjonistycznego wpływa negatywnie na bezpieczeństwo w regionie Bliskiego Wschodu. Można pokusić się o stwierdzenie, że zburzył on relacje pomiędzy Żydami, a Arabami. Starcie między syjonizmem, a nacjonalizmem arabskim było bowiem nieuniknione. Oba ruchy polityczne roszczące sobie prawo do tego samego terytorium wykluczały siebie wzajemnie. Antagonizmy etniczno–polityczne a nie religijne są głównym źródłem konfliktu arabsko–żydowskiego. Dodatkowo syjonizm ze swojej natury jest ruchem przeciwstawnym państwowej ideologii Islamskiej Republiki Iranu, która kieruje się w swojej polityce panislamizmem.

Zobacz też: http://www.stosunkimiedzynarodowe.pl/syjonizm-ideologi%C4%85-narodow%C4%...